خطابه نخست وزیر نارندرا مودی به‌ملّت از باروهای قلعۀ سُرخ به‌مناسبتِ ۷۳مین سالروز استقلال هند – ۱۵ ماه اوت ۲۰۱۹

مترجمین: دکتر احمد علی 

  و عارف حسن کاظمی 

هم‌میهنان عزیز!

من در این روز مقدّس استقلال هند به‌هم میهنانِ عزیز تبریک می‌گویم.

امروز فستیوال رکشا بندهن نیز می‌باشد. این سنّت قرون متمادی، محبّت برادر و خواهر را نشان می‌دهد. من به‌همۀ هم‌میهنان و همۀ برادران و خواهران در این فستیوال مقدّس رکشا بندهن تبریک می‌گویم. این فستیوال پُراز مهر و محبّت، آرزوها، آرمانها، رویاهای همۀ برادران و خواهران را به‌تکمیل می رساند و مهر و محبّت را در زندگانی‌شان بوجود می‌آورد.

درحال حاضر، درحالیکه کشور فستیوال استقلال را جشن می‌گیرد، مردم در قسمت‌های متعدّدِ کشور به‌علّتِ جریان سیل و باران سنگین دُچار مشکلات می‌باشند. بسیاری از آنها عزیزان‌شان را از دست داده‌اند. من از همۀ اینها اظهار تسلیت می‌کنم. حکومت‌های ایالتی، دولتِ مرکزی و سازمانهای دیگر مانند نیروی واکنش فاجعۀ ملّی شبانه روز برای آسان نمودن مشکلات‌شان و تحت کنترل درآوردنِ وضعیت، جدّوجهد می‌کنند.

درحال حاضر، هنگامی که ما این روز مقدّس استقلال را جشن می‌گیریم، من از همۀ کسانی که زندگانی‌شان را از دست دادند، جوانی‌شان را در زندان بسربردند، بدار آویخته شدند و روحیه عدم خشونت را از طریق ساتیاگره برای آزادی کشور دمیدند، احترام می‌گذارم. این کشور تحتِ رهبری باپو یعنی پدرِ ملّت به‌اخذ استقلال نایل آمد. همین‌طور در سالهای پس از استقلالِ بسیاری از مردم برای صلح، سعادت و امنیتِ کشور سهم بسزا داشته. امروز من همچنین به‌کسانی که برای تکمیل آرزوها و آرمانهای مردم، برای عمران، صلح و سعادتِ هند مستقل، سهم بسزا داشته، نیز سلام می‌گویم.

پس از تشکیل دولت جدید، بار دیگر به‌فرصتی دست یافته‌ام تا با شما تعاملی داشته باشم. از تشکیل این دولت جدید حتی ده هفته هم نگذشته است. امّا در این مدّت کوتاهِ ده هفته‌ای در همۀ زمینه‌ها و در همۀ جهت تلاشهایی بعمل آمده و به‌آن بُعدِ تازه‌ای افزوده شده است. مردم ما را موظف نموده‌اند تا به‌خدمت شما بپردازیم تا آنها بتوانند آرزوها، توقعات و آرمانهای‌شان را بتحقّق برسانند. ما برای خدمتِ شما با فداکاری کامل و بدون تلف نمودن حتی یک لحظه هم متعهد هستیم.

برچیدگی مادّۀ ۳۷۰ و ۳۵-آ قانون اساسی در ظرف ده هفته یک اقدام بزرگی در جهت تکمیل رویای سردار ولّب بهایی پتیل می‌باشد.

فقط در ظرف ده هفته، ما تصمیمات بزرگی را از قبیل وضع قانونی بر علیه طلاق ثلاثه برای حفظ حقوق زنان مسلمان، اصلاحات بزرگی در قوانین برای مقابله با تروریسم و سخت‌تر نمودنِ آن و انتقال تقریباً نهصد هزار میلیون روپیه به‌حسابهای بانکی کشاورزان که ذی‌نفع طرح صندوق احترام‌گذاری از کشاورزان نخست وزیر هستند، گرفته‌ایم. برادران و خواهران ما از جامعۀ کشاورزی و کارآفرینان کوچک ما حتّی نمی‌توانند باور بکنند که آنها هیچوقت قادر به‌کسب طرح‌های حقوق بازنشستگی و بسربردن یک زندگی آبرومندانه حتّی پس از سن ۶۰ سال هنگامی که ازلحاظ جسمانی ضعیف و نیازمند پشتیبانی می‌شوند، خواهند شد.

بحران آب در این روزها یک مایۀ نگرانی بزرگ می‌باشد. این پیشبینی می‌شود که یک بحران قریب‌الوقوع آب، در پیش ما قراردارد. با درنظر گرفتن اینچنین وضعیت، ما تشکیل یک وزارت متعهد جدیدِ “جل شکتی” یعنی نیروی آب را اعلام نموده‌ایم که در آن دولت مرکزی و ایالات باتفاق یکدیگر طرح‌ها و سیاست‌هایی را برای رفع مسایل بحران، تدوین خواهند نمود. کشور ما احتیاج به‌تعداد زیادی از پزشکان همراه با تسهیلات بهداشتی فراگیر دارد. ما برای تامینِ این احتیاجات، نیازمند قوانین جدید، زیربنای تجدید یافته، اندیشه‌های جدید و ایجاد فرصت‌های نوین برای تشویق از جوانان برای بعهده گرفتن حرفه‌های پزشکی هستیم.

نظر به‌این، ما قوانین را وضع نموده‌ایم و اقدامات بزرگی را برای درآوردن فرانمایی در آموزش و پرورشِ پزشکی بعمل آورده‌ایم.

درحال حاضر ما مواجه با حوادث تخلف ورزی از حقوق کودکان در سراسر جهان هستیم و هند کودکانش را آسیب‌پذیر نخواهد گذاشت. یک قانون مطلوب بسیار سخت‌تر برای حفظ حقوق کودکان ضروری بود و وضع شده است.

برادران و خواهران، شما به‌من فرصتی فراهم نمودید تا به‌مدّت پنج سال از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ به‌خدمت همۀ شما بپردازم . ما جدّوجهدِ گریبانگیرِ عمومی مردم برای حصول تسهیلات اساسی را مورد توجّه قرارداده‌ایم. دولتِ ما در طول پنج سال گذشته سعی نموده است تا این تسهیلات را برای تامین احتیاجات روزمرّۀ مردم فراهم نماید. تلاشهای ویژه‌ای برای فراهمی این تسهیلات به‌کسانی که در روستاها بسر می‌برند و برای کسانی که فقیر هستند، به‌حاشیه قرار دارند، دستخوش جور و تعدی قرار دارند، مورد استثمار قرار گرفته و محروم هستند و به‌طبقات عشایری تعلّق دارند، بعمل آمده است.

ما بطور خستگی ناپذیر در این جهت برای برگرداندنِ کشور به‌خطِّ عمران، کاری را انجام می‌دهیم. امّا زمان رو به‌تغییر است. درحالیکه سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ یک دورۀ تامین احتیاجات اساسی شما بود، سالهایی از ۲۰۱۹ به‌بعد شاهدِ تامین آرمانها و رویای شما خواهد بود.

هند در قرن ۲۱ چطور باید بنظر برسد؟ این با چه سرعت باید رو به‌پیشرفت نهد؟ این چطور بطور گسترده‌ای باید کاری را انجام بدهد، این تا چه حدّی باید بکوشد، ما اقداماتی را یکی پس از دیگری با آمادگی برای یک نقشۀ راه برای پنج سال آینده با درنظرگرفتنِ همۀ اینها، بعمل می‌آوریم. من به‌سراسر کشور سفر نموده‌ام و سعی نموده‌ام احساسات هم‌میهنان عزیز را پی‌ببرم. امّا هرکس نومید بود و آن از چهره‌شان هویدا بود، و هرکس بیم و ترس را می‌داشت. مردم تعجّب می‌کردند که آیا کشور می‌تواند کاملاً دگرگون بشود. آیا کشور می‌تواند با تغییر دولت، تغییر یابد؟ یک احساس بیچارگی در اذهان عموم مردم وجود می‌داشت. این نتیجۀ تجربیات دیرینه‌شان بود. توقّعات دیرپا نبود. آنها بسرعت در عمق ناامیدی فرورفته بودند. ما در سال ۲۰۱۹ میلادی پس از زحماتِ سرسختِ پنج سال، با فقط تعهدی برای عموم مردم، فقط با داشتن کشورم در قلب خودم، فقط داشتن میلیون‌ها نفر از هم‌میهنانم در قلب خودم، ما با این احساس به‌جلو رفتیم و هر لحظه‌ام را برای آن وقف نمودم.

هنگامی که ما در سال ۲۰۱۹ بار دیگر برای به‌عهده‌گرفتن زمام حکومت به‌جلو رفتیم من متحیّر بودم. روحیۀ کشور تغییر یافته بود. ناامیدی مبدّل به‌امید شده بود، رویاها بتحقّق رسیده بود، دستاورده‌ها هویدا بود و عموم مردم، این عزم راسخ می‌داشتند که آنها می‌توانند کشور متبوع خود را تغییر بدهند. بله این احساس وجود داشته که ما نیز می‌توانیم کشور خود را تغییر بدهیم و اینکه ما نمی‌توانیم عقب بمانیم.

این احساس ۱۳۰۰ میلیون نفر از شهروندان ما، این بازتاب احساسات به‌ما نیروی تازه‌ای و اعتقاد تازه‌ای می‌بخشد.

ما با شعار تعاون همگان و عمران همگان شروع به‌کار نمودیم، امّا در طول پنج سال، هم‌میهنان ما در تمام روحیۀ ملّت رنگ اعتمادِ همگان را پاشیدند. اعتماد و اطمینان که هرکس به‌ما در طول پنج سال داشته، برای ما الهام‌بخش خواهد بود تا با نیروی هرچه تمامتر به‌خدمت کشور بپردازیم.

من انتخابات اخیر را دیده‌ام و سپس احساس کردم که این انتخاباتی است که در آن هیچ سیاستمدار مسابقه نمی‌کرد، هیچ حزب سیاسی مسابقه‌جویی نمی‌کرد، نه مودی و نه‌دوستان مودی در انتخابات مسابقه‌جویی می‌کردند. این مردم هند بوده که در انتخابات مسابقه می‌کردند و ۱۳۰۰ میلیون نفر هم‌میهنان بوده که در انتخابات مسابقه‌جویی می‌کردند. آنها برای رویای خود مسابقه می‌کردند. چهرۀ واقعی دموکراسی را می‌توان در انتخابات دید.

هم‌میهنان عزیز ما باید با تصفیۀ مسایل همراه با دورۀ رویاها، عزم راسخ و دستاورد باهم قدم بزنیم. این هویداست که پس از تصفیۀ مسایل، احساس اتکا به‌خود بوجود می‌آید. تصفیۀ مسایل، از سرعتِ اتکا به‌نفس تشویق می‌نماید. هنگامی که اعتماد به‌خود بوجود می‌آيد، عزّتِ نفس، خود بخود بوجود می‌آید و عزّتِ نفس امکانات بسیار محکم را دارد. نیروی احترام به‌نفس بزرگتر از همه چیز می‌باشد و هنگامی که یک راهِ حل، عزم راسخ، استعداد و احترام به‌نفس وجود دارد، چیزی نمی‌تواند در راهِ موفقیت حایل بشود و در حال حاضر کشور دارای این احساس احترام به‌نفس می‌باشد.

و در حال حاضر، ما با این احترام به‌نفس مصمم هستیم به‌جلو برویم و به‌اوج اعتلای نوینِ موفقیت برسیم. هنگامی که ما برای تصفیۀ مسایل سعی می‌کنیم ما نباید احساس انزوا بکنیم. دشواری‌ها وجود خواهند داشت. تلاش‌های بی‌علاقگی بمنظور حصول تحسین و ستایش در تکمیل رویاهای کشور کمک نخواهد کرد. ما بایستی برای ازبین بردن ریشه‌های مسایل بکوشیم.

شما مشاهده نموده‌اید که چطور دختران و خواهران مسلمان در سایۀ شمشیر طلاق ثلاثه برسرِشان با بیم و ترس می‌زیستند. حتّی آنها قربانیان طلاق طلاق هم نباشند، آنها همیشه دُچار این احساس می‌بودند که آنها نیز ممکن است هیچ وقت دُچار آن بشوند. بسیاری از کشورهای اسلامی این جریان بدی را خیلی پیش ازبین برده بودند امّا به‌دلایلی ما از دادن حقوق‌شان به‌مادران و خواهران دریغ می‌داشتیم. اگر ما می‌توانیم رواج ستی را ازبین ببریم، اگر ما می‌توانیم بر علیه سیستم جهیزیه در اینکشور اقدامات سرسخت را بعمل آوریم، سپس ما چرا نمی‌توانیم صدای خود را بر علیه طلاق طلاق بلند بکنیم؟ ما این تصمیم مهم را در روحیه دموکراسی و قانون اساسی، برای احترام‌گذاری از اندیشه‌های بابا صاحب امبیدکر گرفته‌ایم تا خواهران مسلمانِ ما بتوانند حقوق مساوی را بدست بياورند؛ تا به‌آنها یک اعتماد جدید بوجود آید تا آنها هم شرکای فعّال در مسافرت عمرانِ هند بشوند. اینچنین تصمیمات برای حصول منافع سیاسی نمی‌باشند. آنها ضامن یک تحفّظ مادران و خواهرانِ ما می‌باشند.

همینطور من یک مثال دیگری را خواهم داد. چه دلیلی در پشت الغای مادّۀ ۳۷۰ و ۳۵-آ قانون اساسی وجود داشته؟ این مشخّصۀ این دولت می‌باشد. ما از مسایل اجتناب نمی‌کنیم و نه ما اجازه می‌دهیم که آنها گندیده بشوند. فرصتی برای تاخیر یا نادیده‌گیری مسایل وجود ندارد. کاری که در طول هفتاد سال گذشته انجام نداده شد در ظرف هفتاد روز پس از روی کارآیی این دولتِ جدید انجام داده شد. برچیدگی مادّۀ ۳۷۰ و ۳۵-آ در هردو راجیه سبها و مجلس مردم با اکثریتِ دو سوّم انجام داده شده است. معنی‌اش این می‌باشد که هرکس خواهان این تصمیم‌گیری بود امّا آنها شاید منتظر کسی بودند که همان کار را آغاز نماید و آن را به‌جلو ببرد. من برای انجام دادنِ این وظیفه که هم‌میهنانم بعهدۀ من گذاشته آمده‌ام. ما با از خودگذشتگی کار می‌کنیم.

ما با تنظیم مجدّد جامو و کشمیر به‌جلو می‌رویم. هردولت در طول هفتاد سال تلاشهایی را برای انجام دادن چیزی بعمل آورده.

امّا نتایج مطلوبه بدست نیامده، و هنگامی نتایج مطلوبه بدست نمی‌رسند، لزوم تجدید نظر و بعمل آوری اقدامات جدید بعمل می‌آید. این مسئولیت ماست که ببینیم که آرمانهای مردم جامو و کشمیر و لدّاخ بتحقّق برسد. این مسئولیت دست جمعی ماست که به‌رویای‌شان پرواز تازه‌ای بدهیم. ما برای تامین این تعهد، تلاشهایی را برای ازبین بردن آنچه که در این راه وجود داشته انجام داده‌ایم.

سیستمی که در طول هفتاد سال حکمفرما بوده جدایی‌گرایی را وخیم نموده و زائیدۀ تروریسم شد. این از حکمرانی خاندانی تشویق نموده و اینطور اساس فسادکاری و تبعیض را مستحکم نمود. ما بایستی تلاش‌هایی را انجام بدهیم تا زنان جامو و کشمیر و لدّاخ بتوانند حقوق‌شان را بدست بیاورند. ما بایستی تلاشهایی را انجام بدهیم تا برادران و خواهران مستضعفِ ما که در آنجا بسر می‌برند حقوق‌شان را که تا بحال از آن محروم بوده بدست بیاورند. حقوقی که مردم عشایری هند با آن برخوردار می‌باشند حتماً باید در دسترس برادران و خواهران من در جامو و کشمیر و لدّاخ نیز قرار داشته باشد. جوامع متعدّد اینگونه مانند گوجر، بکروال، گدّی‌ها، سیپی‌ها یا بالتیک‌ها وجود دارند و همۀ جوامع اینگونه حتماً باید با حقوق سیاسی برخوردار باشند. این تعجّب‌انگیز است که در جامو و کشمیر قیودات قانونی بر برادران و خواهران تمیزکن وجود داشته. رویاهای‌شان پایمال شده بود. اکنون ما آنها را از اینچنین بندها رها ساخته‌ایم.

هنگامی که هند تقسیم شد، کرورها نفر وادار به‌پشت سر گذاشتن منازل موروثی‌شان بدون هیچ خطای‌شان شدند. کسانی که در جامو و کشمیر سکونت گزیدند نه به‌حقوق انسانی دست یافتند و نه به‌حقوق تابعیت. مردم مناطق کوهستانی وجود دارند که در جامو و کشمیر بسر می‌برند. ما قصد داریم برای بهبودی آنها نیز اقداماتی را انجام بدهیم.

هم‌میهنان عزیزِ من، صلح و سعادت جامو و کشمیر و لدّاخ می‌تواند برای هند الهام‌بخش باشد. آنها می‌توانند در عمران هند سهم بسزا داشته باشند. ما لزومی دارد برای برگرداندن شکوه گذشته‌شان تلاشهایی را انجام بدهیم. سیستم جدید که پس از این اقدام اخیر بوجود آمده تسهیلاتی را بوجود خواهد آورد که مستقیماً به‌نفع مردم این ایالت خواهد بود. اکنون هرکس در جامو و کشمیر، مانند سایر هندیان می‌تواند به‌دولت در دهلی رجوع نماید. موانعی در راه آنها وجود نخواهد داشت. ما اینچنین سیستم را بمعرض اجرا گذارده‌ایم. اقدام اخیرِ ما برای لغو ساختن مادّۀ ۳۷۰ و ۳۵-آ توسط تمام کشور و تمام احزاب سیاسی کشور بدون هیچ استثنا مورد استقبال قرارگرفته. بعضی از آنها علناً از ما پشتیبانی نموده درحالیکه دیگران پشتیبانی تاکتیکی‌شان نموده‌اند. امّا بعضی از مردم در راه روهای اقتدار در کوششی برای استفاده از سیاست بانک رای بحقّ مادّۀ ۳۷۰ اظهار نظر می‌کنند. کشور خواستار پاسخی از آنها می‌باشد که بحقّ مادّۀ ۳۷۰ صحبت می‌کنند.

اگر مادّۀ ۳۷۰ آنچنان مهم بود پس چرا احزاب حاکمه آن را در طول هفتاد سال باوجود داشتنِ اکثریت، دایمی ننمودند؟ چرا این موقتی گذاشته شد؟ اگر این‌قدر تعهد وجود می‌داشت، شما می‌بایستی برای دایمی نمودنِ آن به‌جلو می‌رفتید. معنی‌اش این می‌باشد که شما می‌دانستید که این تصمیم‌گیری درست نبوده امّا شما جراءتی و اراده‌ای را نداشتید که آن را ترمیم بکنید. نگرانی‌ها دربارۀ آتیۀ سیاسی در پیش قرارداشته. برای من آتیۀ کشور بالاتر از همه می‌باشد و آتیۀ سیاسی بی‌معنی‌ست.

تدوین‌کنندگان قانون اساسی ما و شخصیت‌های بزرگ مانند سردار ولّب بهایی پتیل این اقدامات جسورانه و مهم را حتی در دوران زمان دشوار با درنظرگرفتن اهدافِ انسجام ملّی و اتّحاد سیاسی انجام دادند. کوششی برای انسجامِ ملِّی، موفقیت‌آمیز بود، امّا به‌علّت مادّۀ ۳۷۰ و ۳۵-آ بعضی از دشواری‌ها وجود می‌داشت.

در حال حاضر، درحالیکه من از قلعۀ سُرخ به‌ملّت خطاب می‌کنم، من می‌توانم با فخر و مباهات بگویم که امروز هر هندی می‌تواند راجع به‌یک ملّت، یک قانون اساسی صحبت بکند و ما سعی می‌کنیم رویای “ایک بهارت، شریشت بهارت” سردار ولّب بهایی پتیل را بتحقّق برسانیم. بنابراین ما باید اینچنین سیستم را بوجود آوریم که اتّحادِ کشور را مستحکم نماید و بعنوان یک نیروی استحکام، فعالیت نماید و این روند حتماً باید ادامه داشته باشد. این نباید فقط یک اقدام موقتی باشد بلکه یک روند مداوم باشد.

ما از طریقِ مالیات بر کالاها و خدمات رویای یک کشور و یک مالیات بر درآمد را بتحقّق رسانده‌ایم.

همینطور، ما سیستم یک ملّت و یک کارتِ تحرّک را بوجود آوردیم و در حال حاضر یک مباحثه سرتاسری کشور دربارۀ برگذاری انتخابات همزمان در کشور جریان دارد. این مباحثه باید به‌نحوۀ دموکراتیک مورد رسیدگی قرار گیرد. ما می‌بایستی بسیاری از اینچنین تصوّرات جدید را برای بتحقّق رساندن رویای “ایک بهارت و شریشت بهارت” ما، را بافزاییم.

هم‌میهنان عزیزِ من، کشور می‌بایستی به‌اوج اعتلای جدیدتر برسد و اینکشور بایستی خود را در سراسر جهان نشان بدهد. ما برای آن می‌بایستی روش برخورد خود نسبت به‌فقرزدایی در کشور را تغییر بدهیم. این نباید بعنوان طرفداری محسوب بشود بلکه بعنوان سهم وظیفه‌شناسی ما نسبت به‌استحکام یک آتیۀ درخشان برای کشور قلمداد بشود چون ما می‌بایستی خود را به‌هر قیمتی که باشد از پنجۀ فقر رها بسازیم. در طول پنج سال گذشته تلاشهای متعدّدِ موفقیت‌آمیز برای کاهش فقر بعمل آمده. ما با سرعت هرچه تمام‌تر به‌موفقیت بیشتر از قبل دست یافته‌ایم. یک کمی احترام‌گذاری و پشتیبانی از مردِ فقیر می‌تواند اعتماد بنفس‌شان را بالا ببرد و آنها را از سلطۀ فقر بدون هیچ کمکِ دولت بیرون بکشد.

او می‌تواند فقررا با نیروی خود شکست بدهد. این برادران فقیرِ ما  هستند که می‌توانند با هرگونه دشواری دست و پنجه نرم بکنند. او با منتهای سرما با مشت‌های محکمش می‌جنگد. ما لزومی دارد بحضور قوّت ذاتی‌اش برای مقابله با دشواریها سرِتسلیم خم نماییم و در ریشه‌کنی چالش‌های زندگانی روزمرّه‌اش کمک بکنیم.

چرا مردم فقیر نباید مستراح، نیروی برق در خانه و خانۀ مسکونی و هیچ جریان آب و حساب بانکی را داشته باشند. چرا آنها باید وادار به‌رفتن به‌حضور قرض دهنده برای گرفتن وام‌ها از طریق گروگذاشتن بشوند؟ بیایید ما تلاشهایی را برای بالابردن احترام به‌نفس، اعتماد به‌نفس و عزّت نفسِ فقیران انجام بدهیم.

برادران و خواهران، بیشتر از هفتاد سال از استقلال ما گذشته است. هر دولت به‌نوبۀ خود کار زیادی را انجام داده است. هر دولت صرفنظر از حزب، چه دولت مرکزی باشد یا چه حکومت ایالتی به‌نوبۀ خود کوشیده است. امّا هنوز هم این حقیقت است که در حال حاضر نصف خانه‌ها در هند آب آشامیدنی را ندارند. مردم بایستی برای کسب آب آشامیدنی جدّو جهد نمایند. مادران و خواهران بایستی با داشتن بارِ آب بر سرِشان فاصلۀ دو، سه و پنچ کیلومتر را طی بکنند. قسمت اعظم زندگانی‌شان در جدّوجهد برای آب صرف می‌شود. بنابراین این دولت تصمیم گرفته است که به‌این وظیفه تاکید نماید و آن این است که چطور فراهمی آب در هر خانه را تضمین نماید. چطور هرخانه می‌تواند دسترسی به‌آب آشامیدنی داشته باشد و بنابراین من امروز از قلعۀ سُرخ اعلام می‌کنم که در روزهای آتیه، ما ماموریتِ “جل جیون” یعنی آب‌حیات را به‌جلو خواهیم برد. دولت مرکزی و حکومت ایالتی بطور مشترک راجع به‌ماموریتِ “جل جیون” یعنی آب‌حیات کاری را انجام خواهند داد. ما قول داده‌ایم که بیشتر از ۳۵ صدهزار میلیون روپیه را راجع به‌این ماموریت در سالهای آتیه صرف بکنیم. کاری باید راجع به‌نگهداری آب، آبیاری، جمع‌آوری آب باران، پالایش فاضلاب انجام داده بشوند. عملیات نگهداری آب باید آغاز بشود که بیداری را در عموم مردم دربارۀ آب و برانگیزی حساسیت بوجود خواهد آورد تا آنها بتوانند اهمیت آب را پی ببرند و حتی به‌کودکان‌شان باید دربارۀ نگهداری آب بعنوان قسمتی از برنامۀ درسی‌شان در ایّام کودکی‌شان آموخته بشود. ما حتماً باید با این اعتقاد به‌جلو برویم که در طول پنج سال آینده ما بایستی کارهای چهار برابر را انجام بدهیم که در طول هفتاد سال برای نگهداری آب و احیا نمودن منابع آب انجام داده شده است. ما نمی‌توانیم دیگر انتظار بکشیم. مرد روحانی بزرگ تیروولورجی صدها سال قبل گفته بود هنگامیکه شاید هیچ کس دربارۀ بحران آب و اهمیت آب تصوّر نکرده بود و آن وقت این مرد روحانی بنام تیروولورجی گفته بود که اگر آب ناپدید شد در آن وقت روند طبیعت مختل خواهد شد و سرانجام طبیعت ازبین خواهد رفت. این روند نابودی کامل را آغاز می‌نماید. 

من در گجرات به‌دنیا آمدم. درشمال گجرات یک شهر زیارتگاه جینی بنام ماهودی وجود دارد. تقریباً یکصد سال قبل یک مرد روحانی جینی درآنجا زندگی می‌کرد که در خانواده یک کشاورز به‌دنیا آمده بود. او در کشتزارها اما تحت نفوذ آئین جینی کار می‌کرد. او یک مرد روحانی جینی موسوم به‌بودی ساگرجی ماهاراج شد. او تقریباً یکصد سال پیش بعضی از کتابهای مقدس را پشت سرگذاشته که او درآن گفته بود که زمانی فرا خواهد رسید که در آن آب به‌مغازه‌های خواربار فروخته خواهد شد. آیا شما می‌توانید تصور بکنید که سخنان این مرد روحانی که صدها سال قبل نوشته شده، فی الواقع اکنون یک حقیقت خواهد شد. آنچه که یکصد سال قبل پیشبینی شده بود اکنون یک حقیقت واقعی است و ما درحال حاضر فی الواقع آب را از مغازه‌های بقالی می‌خریم. 

هم‌میهنان عزیز، ما از کسانی نیستیم که از تلاشهای ما خسته بشویم، متوقف بشویم و یا از رفتن به‌جلو دریغ داشته باشیم.

این سلسلۀ اقدامات راجع به‌نگهداری آب فقط نباید یک ابتکار عمل دولت باشد. این باید بصورتِ یک جنبش مردم مانند عملیات هند تمیز ما درآید. ما بایستی این نهضت را با کمک تصوّرات، آرمانها و تلاشهای عموم مردم به‌جلو ببریم.

هم‌میهنان عزیز، کشور ما به‌مرحله‌ای رسیده است که ما باید دربارۀ هرچیز فرانما باشیم.

اکنون وقت آن فرارسیده است که ما باید چالش‌های درپیش ما را قبول بکنیم. بعضی اوقات تصمیمات  با درنظر گرفتن منافع سیاسی گرفته می‌شوند امّا آنها به‌هزینۀ رشد نسل آیندۀ کشور ما می‌آیند. من می‌خواهم امروز موضوع انفجار جمعیت را در کشوری از باروی قلعۀ سُرخ نشان بدهم. این جمعیتِ رو به‌توسعه سریع برای نسل آیندۀ ما چالش‌های جدید متعدد را بوجود می‌آورد.

در جامعۀ ما طبقه‌ای وجود دارد که با نتایج رشدِ جمعیت غیرقابل کنترل کاملاً آگاه می‌باشند. همۀ آنها سزاوارِ تحسین و ستایش و احترام‌گذاری می‌باشند. این همچنین اظهارِ محبت‌شان برای کشور می‌باشد. آنها قبل از داشتن یک نوزاد، یک تصمیم خوب درنظرگرفته شده را می‌گیرند که آیا آنها قادر به‌آن خواهند شد تا از احتیاجات کودک مواظبت نمایند و رویایش را با ایفا نمودنِ یک والدین مسئول بتحقّق برسانند.

با درنظرگرفتن این پارامترها، این طبقۀ کوچک شهروندان به‌نوبه خود تصمیم می‌گیرد تا خانواده‌اش را کوچک نگهدارد. آنها نه تنها برای بهبودی خانواده‌شان سهم بسزا دارند بلکه برای کشور نیز کار خوبی را انجام می‌دهند.

آنها اظهار میهن‌دوستی می‌نمایند. من می‌خواهم که همۀ مردم جامعۀ ما زندگانی‌شان را به‌دقّت مشاهده نمایند و ببینند که آنها چطور با محدود نمودنِ افزایش در حجمِ خانواده‌شان خدمتِ خانوادۀ خود نموده‌اند. این دربارۀ آن است که چطور آن خانواده در یک یا دو نسل به‌جلو رفته، چطور کودکان به‌تعلیم و تربیت دست یافته، چطور خانواده تهی از امراض می‌باشد و چطور خانواده احتیاجات اساسی‌شان را بتکمیل می‌رساند.

ما باید از آنها درسی را فرابگیریم. قبل از اینکه کودکی در خانوادۀ ما می‌آید ما باید فکر بکنیم که آیا من خود را آماده ساخته‌ام که احتیاجات این کودک را تامین بکنم؟ یا آیا من آن را متکی به‌جامعه خواهم نمود؟ آیا من یک کودک فاقدِ رشد را خواهم گذاشت؟ هیچ والدین نمی‌توانند کودکانی را بزایند که وادار به‌بسربردن این نوع زندگانی می‌شوند و بنابراین یک بیداری اجتماعی ضروری است.

از کسانی که این نقشِ بزرگی را ایفا نموده‌اند لزومی دارد احترام گذاشته بشود. با آوردن آنها بطور مثال ما لزومی دارد که ما از این طبقۀ جامعه الهام بگیریم که هنوز به‌این خطوط فکر نمی‌کنند. ما لزومی دارد دربارۀ انفجارِ جمعیت نگران باشیم.

دول نیز باید از طریق طرح‌های متعدّد به‌جلو بیایند. چه این حکومت ایالتی باشد یا چه دولت مرکزی باشد هرکس باید با به‌عهده گرفتن این مسئولیت باهم به‌جلو برود. ما نمی‌توانیم دربارۀ یک جامعه غیرسالم فکر بکنیم، ما نمی‌توانیم دربارۀ یک جامعه بی‌سواد تصوّر بکنیم. در هند قرن ۲۱ استعداد تکمیل آرزوها با شخصی آغاز می‌شود و همینطور با یک خانواده آغاز می‌شود. اگر جمعیت با سواد و صحتمند نیست در آنصورت هردو خانه و کشور نمی‌توانند خوشحال باشند. اگر جمعیت باسواد، مقتدر و ماهر است و دارای وسایل موجود باندازۀ کافی برای حصول حق تکمیل آرزوها و احتیاجات می‌باشد، در آنصورت من فکر می‌کنم که کشور می‌تواند این چیزها را بتکمیل برساند.

هم‌میهنان عزیزِ من، شما بخوبی می‌دانید که فسادکاری و اقرباپروری آسیب فراتر از تصوّر را به‌کشور رسانده و مانند موریانه‌ها وارد زندگانی ما شده است. ما بطور مداوم سعی می‌کنیم آنها را ازبین ببریم. موفقیت‌ها نیز وجود داشته امّا بیماری تا این اندازه رخنه نموده است و این بیماری به‌اندازه‌ای گسترده است که ما بایستی به‌هر سطح تلاشهای بیشتری را نه فقط به‌سطح دولتی انجام بدهیم، و ما لزومی دارد آن را ادامه بدهیم.

امکان پذیر نیست که تمام کارها دریک وهله تمام شود زیرا بدخویی‌ها همانند بیماری مزمن می‌باشد که گاهی این بیماری معالجه می‌شود و گاهی برگشت می‌کند. این هم بیماری ایست که ما برای خاتمه آن با استفاده مداوم فناوری گامهای بسیاری را برداشته ایم. بمنظور تقویت دیانت و شفافیت در تمام سطوح، تمام مساعی بعمل آمده است.

چنانکه مستحضرید زودپس از تشکیل حکومت وهم در دوران پنج سال گذشته، حکومت تعدادی از مقامها را برکنار کرده است و آنهایی که موانعی را ایجاد می‌کنند گفته شدند که کشور به‌خدمات آنها نیاز ندارد و بهمین رو آنها باید کنار روند. 

من باورم که تغییری باید صورت گیرد. اما تغییر در انسجام اجتماعی هم مورد نیاز می‌باشد. همراه با تغییر در انسجام اجتماعی، تغییر در تمایلات ذهنی و معتقدات مردمی که این سیستم را اداره می‌کنند، هم لازمی است. فقط دراین صورت نتایج مطلوبی میتواند بدست آید. 

خواهران و برادران، کشورمان پس از سالهای زیادی استقلال به‌پختگی و بلوغت رسیده است.

ماهفتاد و سومین سالروز استقلال را برگزار می‌کنیم، این استقلال همانند ارزشهای اخلاقی، و حساسیت‌ها برای ما ارزشمند و قیمتی است. هروقتیکه من با مقامات تشکیل جلسه می‌دهم، همواره این مورد را اظهار می‌دارم. دراین مورد من بطور عمومی اظهار نظر نمی کنم اما فکر می‌کنم که امروز دراین مورد ابراز نظر کنم. من تکراراً به‌مقامها توصیه می‌کنم که پس از انقضای سالهای زیادی استقلال، آیا نمی توانیم به‌رشوه گیری خاتمه و دخالت حکومت در زندگی هر روزه ای عامة الناس را کاهش دهیم. معنای یک هند مستقل برای من ایجاد یک سیستم محیط زیستی است که تدریجاً دخالت حکومت در زندگی مردم را کاهش دهد. ازاین واقعیت مردم قادر خواهند بود راجع به‌آتیه خود اتخاذ تصمیم کنند و راهی را برای خودشان بگزینند که به‌نفع ملت مورد پسند شان باشد که این امر برای بهبود فامیلی‌های شان و هم برای تکمیل رویاهای زندگی شان لازمی است. 

شهروندان نباید تحت فشار حکومت قرار گیرند اما همان زمان، در دوران بحرانی به‌کمک حکومت نیاز نداشته باشند. حکومت نباید خود را تحمیل کند یا مردم بآن نیاز داشته باشند بلکه ماهمه باید در راستای تحقق رویاهای خود مان پیشگام باشیم. حکومت باید به‌عنوان یک دوست صمیمی با ما ایستاده باشد. در زمان هیچ گونه نیاز، مردم باید اعتماد داشته باشند که حکومت همواره، با ما ایستاده است. آیا می‌توانیم اینگونه سیستم را ایجاد می‌کنیم؟. ما تعدادی از قوانین ومقررات را لغو ساخته ایم که اکنون بی معنی شده بودند. در دورانِ پنج سال گذشته، من عملاً هر روز یک قانون غیر ضروری را لغو کرده ام. شاید یک آدم عامی ازاین واقعیت خبر نداشته باشد زیرا معنای لغو یک قانون هر روزه آن است که حدوداً ۱۴۵۰ قانون با این مقصود لغو شده اند که بار زندگی مردم عامی کاهش داده شود. حکومت (نوین) نه تنها مدت ده هفته کار خود را به‌تکمیل رسانده است وهم اکنون شصت قانون دیگر با این مقصود عوض شده اند که زندگی مردم آسان تر گردد. آسانی در زندگی برای یک هند مستقل خیلی ضروری است و ما هم برای آسان تر کردن زندگی معتقد هستیم  و می‌خواهیم که این کار پیشرفت کند.

امروز، ما یک پیشرفت معتنا به‌در راستای آسان تر کردن بازرگانی، را بدست آورده ایم. ما در نظر داریم که در درجه بندی جهانی وارد پنج کشور طراز اول بشویم و برای بدست آوردن این مقصود به‌چندین اصلاح نیاز داریم. هرکسی که خواهد صنعت یا بازرگانی کوچکی را براه اندازد، به‌مشکلات کوچکی یا بزرگی همانند پر کردن چندین فرمه، رفتن از یک مقام به‌مقام دیگری، مواجه می‌گردد. معهذا وی نمی تواند تصویب لازم را بدست آرد. 

بمنظور رستن ازاین دام پیچیده، با آوردن اصلاح پس از اصلاح، شور و مشورت با ایالات‌های مختلف و حکومت‌های محلی ما قادر شده ایم که در راستای ایجاد تسهیلات در بازرگانی، موفقیت‌های معتنابه را بدست آورده ایم. 

مردم در سراسر جهان پی برده اند که کشوری نظیر هند که یک ملت روبه رشد می‌باشد می‌تواند رویای بزرگی داشته باشد ویک پیشرفت بزرگی را بدست آورده باشد. به‌نظر می‌رسد که آسان سازی تجارت یک سنگ میل می‌باشد و مقصود نهایی من آسان تر سازی زندگی می‌باشد که دران یک آدم عامی نیازی نداشته باشد و برای بدست آوردن تصویب مقامات حکومتی اجباری نداشته باشد و میتواند حقوق خود را بدون مشکلی بدست آورد. اینطور نیاز بآن است که ما دراین راستا پیش قدم باشیم. 

هم میهنان من! ملت ما باید جلو برود، امّا کشور نمی تواند دیگر به‌پیشرفت بین المللی انتظار بکشد، ما باید یک حسیت بزرگی را ارائه دهیم. ما باید شیوۀ فکر خود را تغییر بدهیم. برای این که هند به‌استانداردهای جهانی برسد، ما باید زیربنایی جدید تری را بسازیم. 

باوجود نگرش نا امید کننده، مردم عامی همواره آرزومند یک سیستم خوبتری می‌باشند. آنها آرزومند چیزهای خوبتری هستند و برای این مقصود یک سلیقه ای را عمران داده اند و بهمین رو ما تصمیم گرفته ایم برای زیربنای جدید دراین مدت  ده میلیون کرور روپیه را سرمایه گذاری کنیم. ازاین وضع اشتغال ایجاد و سیستم‌های جدیدی عمران خواهد گردید و آرزوهای مختلفی تحقیق خواهند یافت. این پروژه ساگرمالا باشد یا پروژه بهارت مالا، یا استاسیون‌های جدید راه آهن، ایستگاه‌های اتوبوسی، فرودگاه‌ها، بیمارستانهای جدید یا موسسه‌های آموزشی و پرورشی جدید تری، ما در صدد ساختن تمام زیر بنایی هستیم. اکنون کشور به‌بندرگاه‌ها هم نیاز دارد. مردم عامی تغییر داده اند و ما باید باین واقعیت پی بریم. 

قبلاً اگر تصمیمی روی کاغذ صورت می‌گرفت که استاسیون  راه آهن در ناحیه ای ساخته خواهد شد، مردم در ساخته شدن این استاسیون انتظار زیادی می‌کشیدند. اکنون شهروندان عامی فقط از یک استاسیون راه آهن راضی نیستند و بلا فاصله می‌پرسند، “قطار بنام وندی بهارت ایکسپریس به‌منطقه ما کی خواهد رسید” شیوۀ فکر شان تغییر یافته است.اگر یک ایستگاه اتوبوسی خوبی را می‌سازیم یا پنج استاسیون راه اهن را بنا می‌کنیم، مردم می‌گویند “خیلی خوب” اما می‌پرسند “فرودگاه‌ها کی ساخته خواهد شد” معنایش همین است که شیوۀ فکر شان تغییر یافته است. مردمی که با داشتن توقفگاه راه آهن خرسند می‌بودند، اکنون می‌پرسندۀ، این خوب است اما فروگاه هوایی اینجا کی ساخته خواهد شد. قبلاً مردم می‌پرسیدند، یک جاده فلزی در منطقه ما کی آماده خواهد شد! اکنون مردم می‌پرسند، “آیا شاهراه، چهار راهه خواهد بود یا شش راهه” آنها اکنون به‌جاده‌ها فلزی راضی نیستند. فکر می‌کنم که این یک تغییر خیلی مهمی در مردم آرزومند هند می‌باشد. 

قبلاً اگر مردم می‌دیدند تیرها روی زمین افتاده اند، آنها خوشحال می‌شدند و می‌فهمیدند که برق به‌آنها رسیده است حالانکه تیرها ایستاده هم نبودند. اما اکنون حتی پس از نصب شدن تارهای و بترهای برقی، مردم می‌پرسند تهیه بیست و چهار ساعتی برق کی صورت خواهد گرفت. اینک آنها فقط با دیدن تارها راضی نیستند. 

قبلاً وقتیکه تلفن‌های همراه مورد استفاده قرار گرفتند مردم قانع بودند که تلفن‌های همراه بالآخره در دست شان رسیده است اما اکنون آنها درباره سرعت اطلاعات گفتگو می‌کنند. ما باید به‌این انتقال روان شناسی و تغییر پذیری زمان پی بریم. ما باید در بسیاری از زمینه‌ها بویژه در ساختن زیربنایی جدید، انرژی صاف، اقتصاد مبنی بر گاز و بسیجیت الکترونیکی پیشرفت نمائیم.

هم میهنان من! حکومت‌های کشور ما بطور عمومی با کارهایی که در یک منطقۀ ویژه یا فقط برای یک گروه یا فرقه انجام داده شود، شناخته می‌شوند. بطور عمومی حکومت و مردم با یک یارد چوبی تخمین می‌زدند که حکومت چقدر کار کرده است واین گونه پیمایش بطور کافی تلقی می‌گردید. این ممکن است نیاز وقت باشد یا اجبار وقت.

اما باوجود هرآنچه که ما بدست آوردیم، اکنون نیاز بآن داریم که دربارۀ رویاهایی که خواهان بدست آمدن شان برای ملت می‌باشیم، بطور متحده فکر می‌کنیم. وقت تقاضا می‌کند که ما زنده مانیم، بجنگیم و هم یکدیگر جلو رویم و رویاهای خود را مجسم سازیم. با درنظر داشتن این امر، هدف بدست آوردن یک اقتصاد پنج تریلیون دلاری را داریم. یکصد وسی کرور تن هندیان می‌توانند با سهمیه‌های کوچکی خود شان دست به‌دست دیگری هم روند. هدف پنج تریلیون دلاری ممکن است برای بعضی از مردم مشکل به‌نظر رسد. ممکن است آنها نادرست نباشند اما اگر ما کارهای مشکل را بانجام نرسانیم کشور چگونه پیشرفت خواهد کرد. اگر ما چالش‌های مشکل را قبول نه کنیم چگونه می‌توانیم برای پیشر فت در راستای عمران گامزن باشیم. از لحاظ روان شناسی هم، ما باید اهداف بلند تری را مد نظر داشته باشیم و همین است که ما امروز می‌کنیم. آنچه که گفتم سخن در هوانیست. ما پس از هتفاد سال از استقلال، به‌یک اقتصاد دو تریلیون دلاری رسیده بودیم، پس از یک اقتصاد دو تریلیون دلاری را بدست آوردیم، اما فقط در ظرف پنج سال از ۲۰۱۴ الی ۲۰۱۹ ما به‌یک اقتصاد سه تریلیون دلاری رسیدیم یعنی ما یک تریلیون دلار را اضافه کردیم.

اگر ما فقط در پنج سال این چنین موفقیت‌ها را نصیب خود می‌سازیم، می‌توانیم در پنج سال آینده یک اقتصاد پنج تریلیون دلاری را بدست آوریم. وهمین است رویای هر یکی از هندیان. 

وقتی که اقتصاد رشد می‌یابد، آن استانداردهای بهتری زندگی را برای مردم ببار می‌آورد. فرصت‌ها جهت تکمیل رویاهای مردم فقیر هم ایجاد می‌گردد. بمنظور ایجاد این فرصت‌ها ما باید دربارۀ بخش اقتصادی در کشور یک فکر جدیدی را عمران بدهیم. وقتی که ما آرزو داریم در آمد کشاورزان ما دو چند باشد، وقتی که آرزو داریم که پس از ۷۵ سال استقلال، هر خانواده ازجمله فقیر ترین فقیر باید خانه ای را داشته باشد، وقتی که آرزو داریم که در موقع به‌تکمیل رسیدن ۷۵ سال استقلال، هر یکی از خانواده باید در خانۀ خود نیروی برق را داشته باشد. وقتی که آرزو داریم که در موقع به‌تکمیل رسیدن ۷۵ سال استقلال، هریکی از روستاهای هند باید شبکه فیبری بصر، ارتباطات باند دامنه دار و آموزش و پرورش از فاصله دور را داشته باشد، این‌ها دیگر نباید بعنوان خواب تلقی گردد.

ما باید برعمران منابع دریایی و اقتصاد آبی توجه خود را مبذول داشته باشیم. ما باید جامعه ماهی گیر خود را با اختیار بسازیم. کشاورزان ما که غذای ما را تهیه می‌کنند باید انرژی را تهیه می‌کنند. آنها چرا صادر کننده نمی شوند و تولیدات کشاورزی ما در بازارهای بین المللی برتر نمی باشند. ما همراه باهمین رویا می‌خوابیم جلو برویم. کشورمان باید به‌صادرات کشور سوق بخشد. ما باید بذل مساعی کنیم به‌بازار جهانی دسترسی داشته باشیم. 

هریکی از بخش کشورمان دارای امکانات بالقوه مساوی یک کشور می‌باشد. 

ماهمواره مراقب می‌بوده ایم که برای بازارهای جهانی، تولیدات خود را بی نقص و بی عیب بسازیم. اگر ما از طریق با خبرساختن جهان از این گوناگونی، بر صادرات توجه خود را مبذول داریم و برای بدست گرفتن بازار جهانی کار می‌کنیم، نوجوانان کشور اشتغال خواهند یافت. این امر به‌تمام صنایع کوچک و میکروی ما تقویت خواهد کرد. ما نیازمندیم باین تقویت افزایش دهیم.

کشور مان می‌تواند یک مقصد جذاب توریستی برای جهان بشود. اما به‌چندین سبب ما چنانکه نیاز بود نتوانستیم بذل مساعی کنیم. بیایید، ماهمه تصمیم بگیریم در کشور، توریسم را سوق خواهیم بخشید. وقتی که توریسم رشد می‌کند، سرمایه 

گزاری مالی فرصت‌های اشتغال بیشتری راتهیه می‌کند. اقتصاد کشور هم سوق می‌یابد. مردم در سراسر جهان امروز حاضر اند هند را دراین مُد جدید ببینند. ما باید فکر کرد چگونه می‌توانیم توریست‌ها را از تمام جهان به‌کشور خود جلب نمائیم، چگونه می‌توانیم بخش توریسم را تقویت کنیم و باید در جوار مقاصد توریستی ترتیبات خوبتری را بعمل آوریم. ما باید سخن درباره افزایش در آمد شهروندان عامی، آموزش و پرورش خوبتری و فرصتهای اشتغال جدید برای آنها را به‌میان آوریم. باید برای مردم طبقه متوسط پرتابگاه‌ها هم تهیه شود تا آنها بتوانند رویاهای شان به‌تکمیل رسانند. علوم دانان ما هم باید تسهیلات ومنابع خوبتری را در دست داشته باشند. 

سربازان ما باید پیشرفته ترین سلاح وتجهیزات بومی را هم داشته باشند. فکر می‌کنیم که  بسیاری از زمینه‌ها است که هند میتواند تقویت جدید به‌هند بخشند و هند یک اقتصاد پنج دلاری گردد. 

برادران و خواهران ارجمند! امروز کشور ما برای بدست آوردن موفقیت اقتصادی یک محیط خیلی مساعد را داشته است. وقتی که حکومت با ثبات باشد، خط مشی‌ها هم قابل پیشگویی و سیستم‌ها با ثبات می‌باشند. وآن زمان جهان خارجی شروع به‌داشتن اعتماد در شما خواهد کرد. مردم کشور این پبدیده را ارائه داده اند. جهان، ثبات سیاسی هند را با افتخار واحترام زیادی می‌بیند. ما باید این فرصت را از دست ندهیم. امروز جهان علاقمند است با هند بازرگانی کند و خواهان ارتباطات با هند می‌باشد. امروز برای ما مایۀ افتخار است که با در کنترل داشتن تورم، ما جلو رفته ایم و در افزایش آهنگ رشد، یک تساوی مهمی را برقرار داشته ایم. بعضی از اوقات نرخ رشد ممکن است افزایش یابد اما تورم تحت کنترل نباشد. بعضی اوقات، تورم تحت کنترل باشد، نرخ رشد تحت تاثیر قرار گیرد. اما حکومت ما نه تنها تورم را کنترل کرده بلکه نرخ رشد را هم افزایش داده است. 

مبادیات اقتصادی مان خیلی محکم اند و این تقویت بما اعتماد می‌بخشد به‌جلو گام بزنیم. همینطور از طریق عمران یک سیستم نظیر جی اس تی یعنی مالیات برکالاها و خدمات، وآوردن اصلاحات نظیر قانون ورشکستگی و افلاس، ما خواهان عمران یک محیط اعتماد می‌باشیم. 

در کشور ما تولید افزایش یافته، پرسه سازی افزایش یافته، ثروت طبیعی مان، اضافۀ قیمت، صادرات تولیدات دارای ارزش اضافی به‌جهان باید بعمل آید. ما چرا نمی توانیم رویا را داشته باشیم درحالیکه هرکشور درجهان این یا آن تولید هندی را وارد می‌کند، درحالیکه هر بخش هندی بعضی از تولیدات را صادر می‌کند. اگر ما این دو چیز را در نظر داریم، ما هم می‌توانیم در آمد را افزایش دهیم، شرکت‌ها و بازرگانان ما هم آرزومندند به‌بازارهای جهانی دسترسی داشته باشند. از طریق یافتن دسترسی به‌بازارهای جهانی، سرمایه گذاران‌ها قادر خواهند گردید موضعیت هندی را تغییر دهند. سرمایه گذاران ما قادر خواهند بود در آمد بیشتری را کسب کنند. سرمایه گذاران ما قادر خواهند بود اشتغال بیشتری را ایجاد کنند. ما کاملاً آماده هستیم سرمایه گزاران خود را تقویت کنیم تا آنها جلو می‌آیند و اشتغال‌ها را ایجاد کنند. 

درکشور مابعضی از سوی اعتقادها بوجود آمده است. ما باید ازین جنجال بیرون جهیم. تمام آنهایی که برای کشور ثروت را ایجاد کنند، درایجاد ثروت ملت سهم بسزایی دارند درخدمت کشور مشغول هستند. ما باید بر ایجادکنندگان ثروت مان تردیدی نداشته باشیم.

نیاز زمان آنست که ایجاد کنندگان ثروت ملت را بشناسیم و آنها را تقویت کنیم. آنها باید از احترام و افتخار بیشتری برخوردار باشند. اگر ثروت ایجاد نمی گردد ثروت نمی تواند توزیع گردد. بعلاوه اگر ثروت توزیع نشود ما نمی توانیم به‌بخش فقیر جامعه خود بهبود بخشیم. همین است اهمیت ایجاد ثروت برای کشور که ما برای تسهیل بیشتری نیاز به‌آن داریم.

آنهایی که برای ایجاد ثروت بذل مساعی می‌کنند، درفکر بنده آنها خود شان سرمایه ملت هستند و آنها باید تقویت شوند. 

هم میهنان گرامی! امروز ما بر مسالمت و امنیت همراه با عمران تاکید می‌ورزیم. کشورها در سراسر جهان به‌چندین بی امنیتی دچار اند و به‌نظر می‌رسد که مرگ در یکی یا درقسمت دیگری به‌مردم تهدید می‌کند. 

هند باید در برقرار کردن صلح جهانی یک نقش حیاتی را ایفا کند. ما نمی توانیم در محیط جهانی تماشاچیان خاموش باشیم. ما علیه سازمان‌های تروریستی یک جنگ سرسخت را براه انداخته ایم. در هیچ کدام قسمت جهان، هیچ اقدام تروریستی به‌عنوان حمله بر بشریت تلقی می‌گردد. بهمین رو از تمام نیروها خواستار هستم علیه آنهایی متحد شوند که به‌سازمانهای تروریستی توسعه دهند و به‌آنها پناهی تهیه کنند. هند باید در فاش کردن این فعالیت‌های ضد بشری کمک کنند. هند مصمم است تمام نیروهای جهانی را برای خاتمه تروریسم متحد کند. ما خواهان آنیم که هند باید در جنگ علیه تروریست‌ها یک نقش مهمی را ایفا کند که به‌تروریسم تشویق دهند و تروریسم را صادر می‌کنند. 

بعضی از سازمان‌های تروریستی نه تنها هند را هدف قرار داده بلکه به‌کشورهای همجوار ما هم آسیب می‌رسانند. بنگلادش وافغانستان هم با فعالیت‌های تروریستی دست و پنجه نرم می‌کنند. در سریلانکا بطور متاسفانه مردم بی گناه در داخل کلیسا کشته شدند. این یک رخداد مهیب می‌باشد. بهیمن رو ما باید متحد شویم و برای باز آوردن امنیت و صلح و هم آهنگی در شبه قاره کار بکنیم. 

افغانستان که یک دوست همجوار ما است یکصدمین سالروز استقلال را برگزار می‌کند واین جشن برای چهار روز ادامه خواهد داشت. من به‌این مناسبت تبریک صمیمانه خود را به‌آنها می‌فرستم.

این یک خط مشی صریح ماست که آنهایی که خوف را می‌گسترند و خشونت را بپرورند باید به‌ستوه آورده شوند. ما خط‌مشی‌ها و استراتژی‌های خود برای سرکوبی این تمام بدنیتی‌ها و بدخویی‌ها را مشخص ساخته ایم. ارتش ما، نیروهای امنیت مرزی و آژانس‌های امنیتی یک کار قابل ستایش را انجام داده اند. آنها همواره در لباس نظامی خود، ایستاده اند و ما را از تمام دشمنان حفاظت می‌کنند. آنها جهت تامین یک آتیۀ تابناک، شهادت را قبول کرده اند. من به‌تمام آنها سلام می‌کنم و به‌آنها احترام می‌گذارم. مهم این است که ما راجع به‌اصلاحات سه ساعت اقدامات را بعمل آورده ایم. 

شما مستحضرید که ما برای آوردن اصلاحات در زیربنایی ارتش بحث و بررسی‌ها از دیرباز در حال ادامه می‌باشد. حکومت‌های قبلی هم این موضوع را مورد بررسی قرار داده  اند. چندین کمیسیون هم تشکیل داده شده وتمام گزارشات این مورد را مشخص ساخته اند. 

دراین مورد هیچ اختلافاتی وجود نداشته است اما این مسئله به‌تکرار بیان گردیده است. در واقع میان نیروی دریایی، ارتش و نیروی هوایی همبستگی تمام وجود داشته است. ما بر ترتیب نیروهای مسلح خود خیلی مفتخر هستیم. هر هندوستانی بر ارتش هندی مفتخر است. آنها برای تازگی و تجدد خود در شیوۀ خود شان ساعی می‌باشند.

اما جهان امروز درحال تغییر می‌باشد، دامنه جنگ هم درحال تغییر است. طبیعت جنگ هم درحال تغییر است. جنگ اکنون به‌فناوری موکول شده است. دراین اوضاع، هند نباید دارای یک برخورد مجزا باشد، تمام نیروی نظامی ما باید بطور متحده کار کند و پیش قدم باشد. در صورتیکه هیچ کدام از نیروی دریایی، ارتش یا نیروی هوایی یک قدم جلوتر از دو نیروی دیگر باشد، اوضاع یکنواخت نخواهند ماند. 

هر سه نیرو باید همقدم باشند. هماهنگی خوبتری باید و جود داشته باشد و همین گونه وضع به‌آرمانها و امیدهای مردم موافقت خواهد داشت. همینگونه وضع با جنگ درحال تغییر ومحیط امنیت درجهان هم آهنگ خواهد بود و امروز من یک تصمیم مهم را از قلعه سرخ اعلام می‌دارم. متخصصین این موضوع از دیرباز تقاضای این تغییر می‌کردند. امروز ما تصمیم گرفته ایم که اکنون ما یک رئیس ستاد دفاعی را خواهیم داشت و پس از تشکیل این پست هر سه نیرو، رهبری موثری طراز اول را خواهند داشت. سیستم سی دی اس یعنی رئیس ستاد دفاعی خیلی مهم می‌باشد ویک وظیفه اجباری برای اصلاح رفتار استراتژیکی هندوستان درجهان می‌باشد.

هم میهنان گرامی

خیلی خوش بخت هستیم که ما دراین چنین زمان چشم درجهان گشودیم. ما دراین چنین زمان بسر می‌بریم که ما برای انجام کار از صلاحیت برخوردایم. بعضی از اوقات به‌خاطر می‌آید که وقتی ما برای آزادی خود می‌جنگیم، قهرمانان ما نظیر بهگت سینگ، سوک دیو و راج گورو برای قربانی شان درحال مسابقه می‌بودند. تحت رهبری ماهاتما گاندی، مجاهدین آزادی به‌هردر می‌رفتند و کشور را برای پی بردن رویای استقلال شان بیدار می‌کردند.  

ما در آن زمان متولد نشدیم. ما شانسی نداشتیم برای کشور زندگی خود را قربان کنیم اما ما حتماً شانسی برای زنده بودن دراین کشور را داشته ایم. امتیاز ما این است که این زمان مانند این زمان است، این سال برای ما خیلی مهم است. این فستیوال یکصد و پنجاهمین سالروز باپو ماهاتما گاندی می‌باشد. 

من خیلی خوشحال هستم که اینگونه فرصت را دارم. ۷۳ سال استقلال ما ویادبود آنهایی که برای کشور زندگی خود را قربان کردند پیاپی برای ما است که کاری بکنیم. ما باید از این فرصت استفاده کنیم. ما که یکصد و سی کرور تن هندی هستیم باید جلو رویم، و رویای ماهاتما گاندی و رویاهای مجاهدین آزادی کشور را بدست آریم. ما باید ۷۳ سال استقلال و یکصد وپنجاه سال گاندی را به‌عنوان فستیوال برگزار نماییم. این یک فرصت بزرگی برای الهام ما است. 

من درسال ۲۰۱۴ از قلعه سرخ دربارۀ نظافت گفته بودم. من مطمئن هستم که در ظرف چند هفته آینده سال ۲۰۱۹ میلادی هند خود را آزاد از خروج مدفوع در فضای باز اعلام خواهد نمود. روستاها شهرداری‌ها، رسانه‌های گروهی وهرکس شروع به‌جنبش دسته جمعی در رابطه با خروج مدفوع در فضای باز نموده اند. دولت هیچ جا دیده نمی شد، مردم دراین نهضت همگانی شرکت نموده و نتایج آن هویدا است.

هم میهنان عزیز من! می‌خواهم از شما درخواست کوچکی نمایم. دراین تاریخ دو اکتبر آیا ما بتوانیم هند را تهی از کاربرد پلاستیک نمائیم؟ بیائید از تیم‌ها در دوروبر حرکت بکنیم و از خانه، مدرسه و دانشکده بیرون بیائیم، ما باید یاد باپو یعنی پدر ملت را گرامی داشته از منازل خود بیرون بیائیم و مصرف یکبار پلاستیک را از منازل، خیابانها، چهار راهها و زهکشی‌ها جمع آوری نمائیم. شهرداری‌ها، شرکت‌های شهری و شورای محلی روستایی باید تدارکاتی را برای جمع آوری پلاستیک تک مصرفی بعمل بیارند. آیا ما می‌توانیم اولین اقدام بزرگی را در تاریخ دوم اکتبر برای آزاد ساختن هند از پلاستیک تک مصرفی بعمل بیاورند. آیا ما می‌توانیم اولین اقدام بزرگی را در تاریخ دوم اکتبر برای آزاد ساختن هند از پلاستیک تک مصرفی برداریم؟ 

هم میهنان من، بجلو بیائید ما این را بجلو ببریم. من از این زمانهای نوپا، کارشناسان، و کار آفرینان درخواست خواهم نمود تا ببینند که ما برای بازیافت این پلاستیک چه کاری را میتوانیم انجام بدهیم. پلاستیک برای ساختن بزرگراه‌ها بکار برده می‌شود. بسیاری از اینچنین درمانها ممکن است در آنجا وجود داشته باشند. اما، ما برای رهایی از اینچنین مسایل، بایستی یک جنبش توده ای را آغاز نمائیم اما درعین حال ما بایستی دربارۀ سیستم‌های علی البدل نیز بیاندیشیم. 

من از همه مغازه داران همراه با بسیاری از تابلوهای آگاهی شان در مغازه‌های شما درخواست خواهم نمود که لطفاً از مشتریان بخواهند که کیف‌های پلاستیکی را بکار نبرند و آنها بجای آن کیف‌های پارچه ای خود را بیاورند یا کیف‌های پارچه ای را برای حمل نمودن کالاهای شان بخرند. بیائید در اینمورد محیطی را بوجود آوریم. ما عموماً بمناسبت دیوالی یعنی جشن چراغان به‌مردم هدیه می‌دهیم. چرا امسال ما این هدایا را درکیف‌های پارچه ای بسته بندی نکنیم. اگر مردم با کیف‌های پارچه ای به‌بازار بروند این یک آگاهی نامه برای شرکت شما نیز خواهد شد. اگر شما دفترچه ای یا تقویم را می‌دهید چیزی نخواهد شد. اما اگر شما یک کیف را بدهید این وسیله ای برای آگاهی شما خواهد شد. این باید یک کیف کنف باشد. این به‌کشاورزان کمک خواهد نمود. این کیف پارچه ای به‌کشاورزان کمک خواهد کرد. این همه چیزهای کوچک می‌باشند. این به‌زنانِ بیوۀ فقیر کمک خواهد نمود که خیاطی می‌کنند. اقدامات کوچک ما می‌توانند زندگانی مردم عادی را تغییر بدهند و ما بایستی دراین جهت کاری را انجام بدهیم. 

هم میهنان عزیز من! آیا این رویای اقتصاد پنج تریلیون باشد یا رویای یک هند متکی به‌خود باشد، ما اصول ماهاتما گاندی را دنبال می‌نمائیم. ایدیال‌های ماهاتما گاندی حتی امروز هم خیلی اهمیت دارند. بنابراین ما باید ماموریت درهند بسازیدِ خود را بجلو ببریم. آیا فرآوردهای درهند بسازیم نباید ترجیح ما بشوند؟ بیایید تصمیم بگیریم که آنچه که تولید می‌شود یا درکشورِ ما فراهم می‌شود باید ترجیح ما باشد. ما بایستی به‌فرآورده‌های محلی برای یک فردای خوشایند تاکید نمائیم. مابایستی فرآورده‌های محلی را برای یک آتیه درخشان بجلو ببریم. آنچه که در روستا تولید می‌شود باید به‌آن ترجیح داده بشود. اگر این در روستا موجود نیست ما بایستی فراتر ازآن به‌تحصیل، به‌بخش و سپس بسطح ایالتی برویم. من فکر نمی کنم که کسی باید برای تامین احتیاجات خود خارج از ایالت خود برود. اقتصاد روستایی ما تقویت خواهد یافت. کارآفرینان کوچک ما تقویت خواهند یافت و اشیای مرسومی ما نیز روبه پیشرفت خواهند نهاد. 

برادران و خواهران، ما تلفن‌های همراه را دوست داریم، ما می‌خواهیم پیامهای واتسپ را ارسال نمائیم، ما می‌خواهیم در فسبوک و تویتر وجود داشته باشیم. اما ما می‌توانیم به‌اقتصاد کشور از طریق این وسایل کمک بکنیم. تکنولوژی برای کسانی که سودمندی آن را می‌دانند، مفید می‌باشد. تکنولوژی برای عمران یک هند مدرن سودمند می‌باشد. چرا ما بسوی پرداخت دیجیتال بجلو نرویم. ما درحال حاضر ازاین امر می‌بالیم که کارت روپیه ما در سینگاپور قابل قبول است. کارت روپیه در آینده نزدیک در کشورهای دیگر نیز قابل قبول خواهد بود. پس سکوی دیجیتال ما به‌سرعت روبه توسعه می‌نهد. آیا ما نباید به‌پرداخت دیجیتال در روستاها، مغازه‌های کوچک و مراکز خرید کوچک تاکید نمائیم. بخاطر راستی، فرانمایی و محکم نمودن اقتصاد کشور ما، بیائید ما بسوی پرداخت دیجیتال پیش برویم. اگر شما به‌روستاها می‌روید شما عموماً تابلوهای نصب شده توسط تاجران را می‌بینید که برآن نوشته است که ما فقط پول نقد را می‌پذیریم و نه نسیه. من از بازرگانان درخواست خواهم نمود که تابلوی دیگری را نشان بدهند که بگوید که ما دیجیتال شده ایم و پول نقد را نمی پذیریم. ما باید این چنین محیط را بوجود آوریم. من از بخش بانکی و مردم از جهان بازرگانی خواهم خواست که به‌این چیزها تاکید نمایند. 

در کشور ما طبقه متوسط زیادی عالیتر روبه افزایش می‌نهد. این یک چیز خوب است. مردم سالی یک بار یا دوبار بعنوان سیاح با خانواده شان به‌کشورهای متعدد می‌روند. این خوب است که کودکان ما نیز در معرض سیاحت قرار بگیرند اما درحال حاضر من می‌خواهم از همۀ این چنین خانواده‌ها خواستار بشوم که ازاین بابت فکر بکنند که آیا آنها خواهند خواست که کودکان شان درحالیکه هفتاد و پنجمین سال استقلال خود را جشن می‌گیرند درباره کشور خود نیز بدانند که پس از فداکاریهای مردان وزنان عظیم بدست آمده است. آیا هیچ والدین وجود دارند که نمی خواهند که کودکان شان از لحاظ احساساتی به‌سرزمین کشور، تاریخش و آب وهوایش مرتبط باشند. آیا آنها نمی خواهند که کودکان شان ازاین چیزها انرژی تازه ای را بدست بیاورند. ما بایستی به‌جهت درست بجلو برویم. عیب ندارد که ما چقدر پیشرفت نموده ایم، اگر ما از ریشه‌های خود قطع رابطه نمودیم ما هیچ وقت نمی توانیم زنده بمانیم. من امروز از باروهای قلعه سرخ یک چیز را از شما می‌خواهم. این برای ایجاد شغل و کار برای جوانان برای ساختن یک سیمای هند در جهان می‌باشد واین که ما به‌جهان بگوئیم که هند چه استعداد را دارد. وقت آن فرا رسیده است که شما تصمیم بگیرید که قبل از سالِ ۲۰۲۲ که هند هفتاد و پنجمین سال استقلالش را جشن خواهد گرفت، ما خانواده‌های خود را به‌حد اقل پانزه مقصد توریستی درکشور ببریم. ما ممکن است دراین جاها دچار یک کمی مشکلات بشویم اما هنوز هم شما باید آنجا بروید. ممکن است درآنجا هتل‌های خوب نباشند اما بعضی اوقات این چنین مشکلات همراه خود فرصتها را نیز می‌آورند. کودکان ما خواهند آموخت که کشور شان چیست، هنگامیکه آنها از این چنین مقاصد دیدار خواهند نمود. کسانیکه می‌توانند تسهیلاتی را بوجود آورند نیز درآنجا خواهند رسید و این شغل وکار را بوجود خواهد آورد. چرا ما یکصد مقصد خوب سیاحتی را توسعه ندهیم. چرا نباید یک هدف دو، پنج یا هفت مقصد سیاحتی برجسته درهر ایالت وجود نداشته باشد. قسمت شمال شرقی هند منابع طبیعی فراوان را دارد اما چقدر دانشگاه‌های قسمتی از کشور بعنوان یک مقصد سیاحتی می‌باشند. شما نبایستی پول زیادی را بخرج بدهید و نه لزومی دارد که شما وقت زیادی را صرف بکنید بلکه شما در ظرف هفت الی ده روز می‌توانید در داخل کشور متبوع خود سیاحت بکنید. 

در جاهایی که شما ازآن بازدید می‌نمایید یک جهان تازه بوجود خواهد آمد. زندگانی شما با سعادت خواهد شد هنگامیکه ما هندیان از مناطق توریستئ قسمت‌های شرقی کشور بازدید می‌نمائیم، خارجیان نیز آن را دنبال خواهند نمود. اما فکر بکنید که هنگامیکه ما خارج ازکشور برویم و مردم در آنجا بپرسند که آیا شما آن معبد در تامیل نادو را دیده اید و ما جواب منفی می‌دهیم درآن صورت چه احساس بوجود خواهد آمد. آنها متعجب خواهند شد و خواهند گفت که آنها باوجود بودن خارجی ازآن معبد زیارت نموده اند اما شما که هندی هستید تا بحال آن را ندیده اید.

اکنون من می‌خواهم از برادران کشاورز خود چیزی بپرسم. برای کشاورزان، برای هم میهنان من این کشور مادر وطن شان است. همین که ما، بهارت ماتا کی جای می‌گوئیم قلوب ما پر از انرژی تازه ای می‌شوند. 

لفظ وندی ماترم در قلوب ما یک جذبه فداکاری برای کشور را بوجود می‌آورد. یک تاریخ طولانی از ما تشویق می‌کند اما آیا ما هیچ وقت درباره صحت مادر وطن خود فکر نموده ایم؟ بطوریکه ما از کودهای شیمیایی و حشره کش‌ها استفاده می‌نمائیم این به‌صحت زمین آسیب می‌رساند. من بعنوان یک کشاورز، و بعنوان یک کودکِ این سرزمین، حق ندارم به‌صحتش آسیب برسانم. من حق ندارم مادر هند را مغموم بکنم و نه حق دارم که آن را بیمار بسازم. 

ما بزودی هفتاد وپنج سال استقلال ما را بتکمیل خواهیم رساند.

پدر ملت محترم به‌ما راهی را نشان داده است. آیا ما نمی توانیم از استعمال کود شیمیایی ده درصد یا بیست یا بیست وپنج درصد در کشتزارهای ما تخفیف بکنیم و اگر امکان پذیر باشد ما نمی توانیم یک جنبش رهایی را آغاز بنمائیم. این یک خدمت بزرگ به‌ملت خواهد بود. این یک اقدام بزرگی در راه حفظ مادرِ زمین ما خواهد بود. جد وجهد شما درحفظ مادرِ زمین با دعای کسانی نیز برخوردار خواهد بود که زندگانی شان را با شعار وندی ماترم بمنظور بتحقق رساندن رویای حصول آزادی برای میهن ما از دست دادند. بنابراین من از شما درخواست می‌کنم چون من کاملاً مطمئن هستم که هم میهنان من حتماً قادر به‌حصول آن خواهند شد. کشاورزان من این درخواستم را به‌تکمیل خواهند رساند چون من به‌آنها اعتماد کامل دارم. 

برادران وخواهران من، حرفه گران کشور ما بسطح جهانی موقعیت عالی را دارند. صلاحیت شان بخوبی شناخته شده است. مردم از آنها احترام نمودند. این چه فضا باشد و چه تکنولوژی، ما باوج تازه ای دست یافته ایم. این برایم مایۀ خرسندی است که چاندریان ما به‌سرعت به‌سوی قمستی از ماه حرکت می‌کند که آنجا تابحال هیچ کس نرسیده است. این چنین تسلطِ علوم دانانِ ما می‌باشد. 

همینطور، حضور ما در زمینه بازی‌ها خیلی کمتر است. درحال حاضر فرزندان ودختران به‌گروه سنِّ هیجده و بیست ودو سالگیِ کشور ما پرچم سه رنگی هند را در استادیوم‌های بازی‌های متعدد باهتزاز در می‌آوردند. ازآن چه احساس فخر ومباهات می‌شود. ورزشکاران ما باعث تحسین وستایش کشور می‌شوند. 

هم میهنان عزیز، ما بایستی کشور خود را بجلو ببریم. ما بایستی کشور خود را دگرگون بسازیم. ما بایستی کشور خود را باوج اعتلای جدید تر برسانیم و ما بایستی این کار را بطور دست جمعی انجام بدهیم. دولت ومردم باید آن را بطور دست جمعی و مشترک بدست بیاورند. ۱۳۰۰ میلیون نفر از هم میهنان ما بایستی این کار را انجام بدهند. نخست وزیر این کشور نیز مانند شما یک فرزند این کشور است و او هم شهروند این کشور است. ما همه باید برای این، بطور متحد کار بکنیم .

در روزهای آینده تقریباً ۱۵۰ هزار مراکز سلامتی ومراکز بهداشتی در نواحی روستایی احداث خواهند شد. احداث یک دانشکده پزشکی برای هرسه حوزه مجلس مردم، ما را قادرخواهد ساخت تا رویای جوانان ما برای بودن پزشک را بتحقق برسانیم. مسکن، برای بیشتر از بیست میلیون نفر  از مردم فقیر ساخته خواهد شد. ما بایستی آب آشامیدنی قابل نوشیدنی را به‌یکصد وپنجاه میلیون خانه در نواحی روستایی فراهم نمائیم و جاده‌های ۱.۲۵ کیلومتر را در نواحی روستایی بسازیم. به‌هر روستا باید ارتباط باندهای گسترده فراهم بشود و آن باید به‌شبکۀ فیبر نوری مربوط باشد. همین طور یک شبکۀ بیشتر از پنجاه هزار استارت اپ جدید نیز باید احداث بشود. ما لزومی دارد با رویاهای متعدد بجلو برویم. 

و بنابرین برادران وخواهران، ما هم میهنان بایستی با درنظر گرفتن این رویاها کشور ما را بجلو ببریم و برای این ۷۵ سال استقلال یک انگیزه بزرگی است. 

۱۳۰۰ میلیون نفر از هم میهنان رویاهای شان و چالشهای شان را دارند. هر رویا و هر چالش بجای خود مهم است. این طور نیست که بعضی از آنها بیشتر حایز اهمیت اند ودیگری دارای اهمیت کمتر است. این برای من ممکن نیست که  در دوران این سخنرانی به‌همه این موضوعات سخن برانم. بنابرین هرچه که من توانستم امروز بگویم و آنچه که نتوانستم بگویم بطور یکسان اهمیت دارد. اگر ما بجلو می‌رویم ما باید این را در نظر بگیریم که ما بایستی کشور خود را بجلو ببریم. 

۷۵ سال استقلال، یکصد وپنجاه سال ماهاتما گاندی و هفتاد سالِ قانون اساسی هند برای بتحقق رساندن رویای بابا صاحب امبیدکر به‌تکمیل رسیده است. ما همچنین امسال ۵۵۰مین سالروز تولد گرونانک دیوجی را جشن می‌گیریم. بیایید ما با پیروی نمودن تعلیمات باباصاحب امبیدکر و گرونانک دیوجی بجلو برویم چون مابایستی یک جامعه بهتر و یک کشور بهتر را برحسب توقعات سراسر جهان بسازیم.

برادران وخواهران من، ما می‌دانیم که اهداف ما باندازه هیمالیا بلند می‌باشند، رویاهای ما نیز حتی بیشتر از ستارگانِ بیشمار می‌باشند.  اما ما همچنین می‌دانیم که حتی آسمانها نمی توانند جلوی پرواز جرات مارا بگیرند. 

این عزم راسخ ما است. استعداد ما فراتر از سنجش مانند اقیانوس هند می‌باشد. تلاشهای ما مانند رود گنگای مقدس می‌باشند که همیشه درحال جریان می‌باشد. بالا تر از همه این ارزشهای ما از فرهنگ قدیم ما وتعلیمات روحانیون ما الهام  می‌گیرند. فداکاری و زحمات سخت هم میهنان ما، انگیزه ما است. 

بیائید برای ساختن یک هند جدید با درنظر داشتن این ایدیالها و عزایم بجلو برویم. تامین مسئولیتهای ما با یک اعتماد جدید و یک عزم جدید برای ساختن یک هند نوین باید شعار ما باشد. بیائید ما این تنها توقع کشور ما را بجلو ببریم. من بار دیگر به‌حضور هرکس که برای کشور زنده مانده، به‌مبارزه پرداخته و جان خود را از دست داده سرتسلیم خم می‌نمایم. 

جای هند. 

جای هند.

بهارت ماتاکی جای

بهارت ماتا کی جای

وندی ماترم

وندی ماترم 

خیلی متشکرم